مشاور آموزش
Email: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

با توجه به مشکلات و نزول وضعیت جسمی حاصل از افزایش سن افراد نخاعی ، می توان انتظار داشت که افراد نخاعی مسن نسبت به افراد جوانتر بیشتر دچارافسردگی شوند .

تحقیقات نشان می دهد که : تنها بین 1 تا 3 درصد از افراد بالای 65 سال واجد شرایط برای ابتلاء به افسردگی کلی هستند ، که این رقم برای افراد عادی جامعه حدود 8 ٪ است .
در جامعه افراد عادی یعنی غیرمعلول ، افسردگی یکبار در دوران نوجوانی و اوایل دهه 20 سالگی رشدی قابل توجه پیدا می کند و یکبار هم در حدود سنین میانسالی ممکن است نمود کند . اما طبق گزارشات ارائه شده ، افراد مسن یعنی کسانی که بالای 65 سال دارند ، دارای تعادل روحی روانی بهتری از هر گروه سنی دیگر هستند . این موضوع در مورد افراد مبتلا به ناتوانی های جسمی مانند افراد دارای آسیب نخاعی نیز صدق می کند . بطورکلی اکثر افراد مسن تر افسرده نیستند .

به طور کلی افزایش سن در افراد نخاعی به مفهوم : افزایش محدودیت های جسمانی ، نیاز به مراقبتهای بیشتر ، لزوم استفاده بیشتر از فن آوری های تطبیقی ، تغییر تجهیزات ( به عنوان نمونه تعویض ویلچر دستی با ویلچر برقی ) و یادگیری مهارت های جدید از جمله تکنیک های جدید جابجایی و بهبود وضعیت استقرار بدن می باشد.

با این وجود ، افراد نخاعی مسن تر معمولا" افسرده تر می شوند .

****

منبع : مقاله " موضوع افسردگی و افزایش سن در افراد نخاعی " -ترجمه : مهندس عباس کاشی- This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it. -انتشار : مرکز ضایعات نخاعی جانبازان - آبان ماه 1390-برگرفته از http://sci.washington.edu

اگر یک فرد نخاعی هستید و این راهنما به شما کمک خواهد کرد تا بتوانید ویلچری که برای تان مناسب است راانتخاب کنید .


انتخاب یک ویلچر جدید می تواند کاری دلهره آور باشد ، چرا که طرح های خیلی زیادی برای انتخاب وجود دارند :
• ویلچرهای برقی
• ویلچر های تاشو
• ویلچرهای دارای چارچوب ثابت ( غیر تاشو )
• ویلچرهای ورزشی تخصصی تر
رایج ترین منبع برای انتخاب اولین ویلچر ، معمولا" مراجعه به یک کلینیک ویلچر ، و یا اینکه خرید از یک شرکت تجاری ویلچر با تجویز پزشک می باشد .


نکته مهم این است که : هنگام انتخاب یک ویلچر جدید ، قبل از انتخاب نهائی ، همیشه باید بیشتر از یک ویلچر را امتحان نمود . همچنین در مورد اینکه کدامیک از انواع ویلچر برای شما لازم است ، باید با متخصصان کاردرمانی و فیزیوتراپی هم مشاوره کنید .


متخصصان با توجه به نیازهای هر کس و با در نظر گرفتن موارد زیر ، توصیه های لازم را ارائه خواهند داد تا فرد بداند چه نوع ویلچری با توجه نیازهایش مناسب تر خواهد بود :


• سطح و نوع آسیب
• سن
• نوع بدن
• میزان استقامت


هنگامی که به ویلچرهای گوناگون مختلف نگاه می کنید ، باید ملاحظات زیر را در ذهن خود داشته باشید :


• مدت زمانی که می خواهید روی ویلچر باشید ، چقدر است ؟
• آیا برای مناسب سازی وضعیت نشستن خود روی ویلچر نیاز به تشکچه دارید ؟
• آیا می خواهید از ویلچر در خارج از منزل و یا داخل منزل استفاده نمائید ؟
• آیا می خواهید از ویلچرتان برای ورزش کردن هم استفاده کنید ؟
• آیا لازم است که ویلچرتان سبک وزن باشد و یا معمولی ، و یا اینکه نیاز به یک ویلچرالکتریکی دارید ؟


علاوه برسوالات بالا ، ملاحظات دیگری نیز وجود دارند که باید مد نظر قرارگیرند . از جمله :


• ویلچر از نوع ثابت می خواهید و یا تاشو؟
• رنگ ویلچر ؟
• اگر ویلچر برقی است ، سرعت آن چقدر است ؟
• باتری ویلچرچه مدت شارژ باقی می ماند و ازچه نوعی است : ژل یا باتری مرطوب؟
• جا پائی ویلچر از چه نوعی است : ثابت ، متحرک ، دارای جای استراحت پا، دارای امکانات بالا بردن پا و غیره ؟
• نوع صندلی ویلچر، آیا می توان صندلی ویلچر را بالا برد ؟
• آیا ویلچر دارای دسته صندلی یا تکیه گاه گردن هم می باشد؟
سوالات زیاد دیگری نیز هستند که باید از مرکز تامین کننده ویلچر پرسیده شوند :
• چه مدت است که شرکت مربوطه در کار ویلچر فعالیت می کند ؟
• چه گارانتی های همراه با ویلچر داده می شود ؟
• آیا چارچوب ویلچر هم دارای گارانتی مادام العمر می باشد ؟
• آیا تامین کنندگان ویلچر ، و یا مراکز نزدیک شما ، قادر به ارائه خدمات ویلچر هستند ؟
• اگر ویلچرشما کهنه شود ، عرضه کننده کالا ، بخش تعویض را هم در نظر گرفته است ؟


هنگام خرید با دیدن اولین ویلچرعجله نکنید ، وقت بگذارید ، سعی کنید طرح های مختلف بیشتری را امتحان کنید ، و با تامین کنندگان مختلف صحبت کنید تا بهترین قیمت و خدمات را بدست آورید .


یادتان باشد که ممکن است لازم باشد وقت زیادی را برای انتخاب ویلچر صرف کنید ، اما بهتر است که انتخاب درستی داشته باشید .


در مجموع : این مطالب به شما کمک زیادی خواهند کرد تا بتوانید تصمیم نهایی خود را بگیرید و بهترین انتخاب را داشته باشید .


****


منبع : مقاله "مقدمه ای بر اصول راهنمای انتخاب ویلچر " برگرفته از : http://www.apparelyzed.com - مترجم : مهندس عباس کاشیe mail : This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it. -انتشار: مرکز ضایعات نخاعی -شهریور 1392

 

مواقعی وجوددارندکه شما به عنوان یک فردنخاعی ممکن است درشرایط اضطراری قراربگیرید. دراین زمانها لازم است که با یک پزشک تماس داشته باشید.موارداورژانس ازاین قرارند:

1- اتونومیک دیس رفلکسی

اگرهرشخص مبتلا به آسیب نخاعی دارای علائم اتونومیک دیس رفلکسی باشد،بایستی آمادگی داشته باشدکه سریعا" باپزشک متخصص ضایعات نخاعی ، اورژانس(تلفن 115) ویاسایرمراکزخدمات اضطراری تماس بگیرد. دراتونومیک دیس رفلکسی افزایش ناگهانی فشارخون به صورت یک حمله دیده می شود.اگرشما یا مراقب شما نتواند این حالت اضطراری راخیلی سریع و بطورمناسب برطرف کند،گاهی ممکن است منجربه بروزحملات ناگهانی ،حمله قلبی و حتی مرگ شود. مهمترین علائم اتونومیک ديس رفلکسی ازاین قرارند:


- سردردهای کوبه ای


- برافروختگی صورت ولکه های قرمزروی پوست نواحی بالای سطح ضایعه


- عرق کردن قسمتهای بالای سطح ضایعه


- گرفتگی بینی


- حالت تهوع


- کندشدن ضربان قلب(برادیکاردی)


- تغییرحالت پوست درپائین سطح ضایعه


- سرد ومرطوب شدن پوست درقسمتهای زیرضایعه

2- سقوط یا سایرتصادفات

درمواردی که ازجايي افتادید یا حادثه ای برای شمارخ داد،چنانچه متوجه علائم زیرشدید،با اورژانس یا سایرمراکزاضطراری تماس بگیرید:


- ورم کردن قسمتی ازبدنتان که فاقدحس وحرکت است.
- افزایش اسپاسم های عضلانی یا سایرعلائم اسپاسم.

3- عفونتهای ادراری

بامشاهده علائم عفونت های ادراری فورا" به پزشک مراجعه کنید.مهمترین علائم آن عبارتنداز:


- تب ولرز


- تهوع واستفراغ


- سردرد


- قرمزیا صورتی شدن ادرار


- تعفن وبدبويي ادرار


- افزایش اسپاسم های عضلانی یا سایرعلائم اسپاسم


بسته به سطح آسیب نخاع ممکن است هنگام دفع ادرار احساس سوزش یا درد یاناراحتی درنواحی تحتانی لگن نیزاحساس شود.

4- پنومونی یا عفونت ریه

اگرعلائم پنومونی رادیدید بلافاصله به پزشک خودمراجعه نمائید.این علائم عبارتنداز:

- تب بالا از37.8 تا 41.1 درجه سانتی گراد


- احساس سرما ولرز


- سرفه هائی که معمولا"با عث ایجادخلط رنگی می شوند.ممکن است خلط به رنگ زنگاربا سبزرنگ ویا با کمی خون همراه باشد.امکان داردافرادمسن دارای سرفه های خفیف وبدون خلط باشند.


- تنفس سریع واغلب کم عمق


- درد قفسه سینه که معمولا" باسرفه یا نفس عمیق بدترمی شود.


- خستگی واحساس ضعف (بی قراری وکسالت)


- افزایش اسپاسم عضلانی یاسایرعلائم اسپاسم

5- علائم زخم فشاری

اگرعلائم زیررامشاهده کردید، سریعا"ازپزشک خودیک وقت ملاقات بگیرید:


- هرگونه آسیب پوستی


- هرنوع زخمی که اندازه آن افزایش پیداکند یا ترشح فزاینده داشته باشد.


- ایجاد قسمتهای قرمز یا سیاه روبه افزایش که درابتدای مرحله تشکیل هستند.


- مشاهده ترشحات مایل به سبزهمراه با بوی بد.


- داشتن تب

****


منبع: " مواقع اضطراری برای افراد نخاعی" -مترجم: مهندس عباس كاشي - (This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.) - انتشار : مركز ضايعات نخاعي جانبازان - شهریور ماه 1388 - برگرفته از سایت : http://www.everettclinic.com



بدن برای مواجه بهتربا مشکلات حاصل ازآسیب نخاعی نیازبه موادمغذی خاصی دارد. مهم نیست که سطح ضایعه چه باشد، اما با داشتن یک رژیم غذائی مناسب ومتعادل فردنخاعی سالمتربوده وحتی می تواندازبروزبرخی مشکلات پیشگیری نماید.

برای ایجادسلامتی بدن و حفظ آن قانون کلی این است که رژیم غذائی حاوی چربی کم، غنی ازفیبرباشد.

افرادنخاعی بایستی موادمغذی زیررانیزمدنظرقراردهند:

کلسیم


کلسیم یکی ازموادمهمی است که در استحکام استخوانها ودندانها نقش اساسی دارد.همچنین به کنترل میزان کلسترول خون و انقباضات عضلانی ازجمله ضربان قلب به طورمناسبی کمک می نماید.کلسیم نقش قابل ملاحظه ای درعملکردسلولهای عصبی داشته و درشرایط طبیعی در تشکیل لخته های خونی نیزنقش دارد.

طی چندهفته بعدازآسیب نخاعی ، همزمان با کاهش تراکم استخوانی، مقدارزیادی کلسیم ازطریق ادرار دفع می گردد.این موضوع باعث رسوب کلسیم ادرار درکلیه ها یا مثانه شده و سنگهای ادراری را تشکیل می دهد یادانه های کوچکی شکل می گیرند که معمولا" منجربه انسدادسوندفردخواهدشد.

اما بعدازمدتی، به خصوص وقتی فعالیت بدنی فردافزایش می یابد ،این فرایند متوقف می شود.درهرحال بعضی ازافرادمستعدتشکیل سنگ بوده وبایستی رژیم غذائی آنان حاوی کلیسم کمی باشد،بنابراین بایدمصرف شیر،پنیرو فرآورده های لبنی رامحدودنمایند.

باتوجه به اینکه مقدارکلسیم موجوددررژیم غذائی افرادنخاعی نبایستی بیش ازحدلازم باشد، میزان کلسیمی که برای مردان وزنان بالاتر از 19 سال توصیه شده 700 میلی گرم درروزاست . البته این مقداردرمورد کودکان وجوانان بیشتراست. مبتلایان به پوکی استخوان وهمچنین افرادبالای 50 سال به خصوص خانمها نیزبایستی درموردمیزان مصرف کلسیم روزانه با پزشک خودمشورت نمایند.

بهترین منابع کلسیم معدنی عبارتنداز :شیر، پنیر و سایر فراورده های لبنی ، سبزیجات بابرگهای سبز (ازجمله کلم بروکلی، کلم و بامیه )، سویا ، نوشابه های حاوی کلسیم افزودنی ، انواع آجیل ، نان وماهی هائی نظیر ساردین که استخوانهای آنها نیزمصرف می شوند.

سدیم


سدیم به تعادل مایعات بدن، انقباضات عضلانی وهدایت جریانات عصبی بدن کمک می کند. نمک (کلرایدسدیم) منبع اصلی سدیم است و بیشتر غذاهای خام حاوی مقداربسیارناچیزی سدیم هستند.
مقدارمجازی که برای سدیم توصیه می شود 6 گرم درروز است ولی بایستی از نمک موجوددرغذاهای کنسروی و فرآوری شده اطلاع داشته باشید. مصرف بیش ازحدنمک باعث احتباس ادرارشده و موجب افزایش خطرفشارخون (هیپرتانسیون) وحملات قلبی وسکته خواهدشد.

فیبر

فیبرهای رژیمی ازگذشته به عنوان " موادخوراکی زبر" مورداستفاده قرارمی گرفته اند.فیبرقادراست از روده ها یعنی جائی که آب موجوددرموادغذائی جذب می شود به راحتی عبورنموده و باعث نرمی مدفوع شده و مانع آسیب رسیدن به روده ها ومقعد می گردد.اگررژیم غذائی به درستی تنظیم شود، متوجه می شوید که روده می تواند بدون مصرف موادمسهل و نیازبه انجام هرگونه قاعده وقانون اضافی ، به آسانی نسبت به محرکهای تخلیه واکنش نشان دهد.فیبر می تواندبه حفظ سلامت دستگاه گوارش کمک نموده و عملکردروده ها رادر حدمطلوبی نگه دارد.

هرفردی روزانه بین 25 تا 35 گرم فیبرنیازدارد.

موقعی که لازم باشد درمیزان فیبرمصرفی تغییراتی اعمال گردد،بایدمراقب های لازم انجام شود.چراکه افزایش یا کاهش ناگهانی آن می تواندباعث بی نظمی درعملکردروده ها شده و منجربه ایجادناراحتی برای فردگردد.
بهترین منبع طبیعی فیبر سبزیجات، میوجات ، حبوبات( انواع لوبیا، عدس،نخود ) و غلات سبوس دار، نان، جو وهمچنین ماکارونی ، برنج قهوه ای ، و دانه هائی مثل تخمه کدو، تخم بزرک و تخمه آفتاب گردان هستند.

پروتئین


پروتئین برای رشد وبازسازی بافتهای بدن بسیارضروری است وبه عنوان منبع انرژی محسوب می شود.نقش پروتئین برای سلامتی عضلات وپوست حیاتی بوده وهمچنین در به بدن در مبارزه با عفونتها به کمک می کند.

بهترین منابع پروتئین گوشت،لوبیا وفراورده های لبنی هستند.بااینحال باید ازمنابعی استفاده شودکه سالمتر هستندازجمله:تخم مرغ، ماهی،غذاهای دریائی،گوشتهای بدون چربی( گوشتی که 90درصدآن راگوشت بدون چربی تشکیل دهد)،شیرکم چرب(1 درصد) وپنیرکم چرب(2درصد).

هرفردی معمولا" به 70 تا 90 گرم درروزپروتئین نیازدارد.

آب

آب نقش بسیارمهمی دربدن داردکه مهمترین آنها عبارتنداز:
- کمک به دفع موادزائد و حفظ سلامتی کلیه ها
- نگهداشتن محیط بدن درشرایط مطلوب
- تنظیم درجه حرارت بدن
- کمک به هضم غذا
- نقش مهم در انتقال جريان عصبي
- ایجادمحیطی که درآن بسیاری ازواکنش های بدن انجام می شوند.

بنابراین مهم است که اطمینان حاصل شودآب به مقدارکافی مصرف شده و بدن قادراست کارخودرابه نحومطلوب انجام دهد.

درافرادنخاعی آب می توانددرپیشگیری ازعفونتهای ادراری ، سنگهای کلیوی وسنگهای مثانه کمک نماید.
شمابایستی که حداقل 8 فنجان (2 لیتر) درروزآب بنوشید.درصورت مصرف غذای غنی از فیبر ، همچنین درروزهای گرم یا اگر میزان تعریق بدن زیادباشد، لازم است که مصرف مایعات افزایش داده شود.

اگرکسی درخصوص کنترل مثانه خودمشکل داشته باشد، ممکن است اغوا شود که میزان مصرف مایعات خودراکاهش دهد.درچنین شرایطی احتمال داردکه کلیه ها دچار عفونت گردند.

به خاطرداشته باشید که تشنگی تنها موقعی که بدن دچارکم آبی می شوداحساس خواهدشد، بنابراین مهم است که قبل از اینکه تشنه شوید،آب بنوشید.

****

منبع: مقاله "موادمغذی موردنیاز افرادنخاعی " -مترجم: مهندس عباس كاشي - (This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.) - انتشار : مركز ضايعات نخاعي جانبازان -دی ماه 1388 - برگرفته از December 2007: SIA:


استفاده ازروش مناسب سازی با کشش برقی به افراد ویلچری کمک می کند تا حرکت آنها به بالا وپائین رمپ به راحتی امکان پذیر شود .

روش استفاده :
- پهلوی وسیله نقلیه خود قرار بگیرید .
- تسمه ی نگهدارنده کشش برقی را گرفته و بکشید .

- در جلوی رمپ مستقر شوید .


- قلاب را روی ویلچر خود قرار دهید .
- دکمه ورود را فشار داده و نگه دارید .


- کشش برقی شما را به طرف بالای رمپ می برد .

- این سیستم برای خروج از وسیله نقلیه نیز می تواند مورد استفاده قرار گیرد .


با توجه به سهولت استفاده از کنترل بی سیم ، این سیستم می تواند در خارج از خودرو در دسترس فرد باشد و بنابراین استفاده از آن، راه حل مناسبی برای افراد ویلچری است که می خواهند خودشان به تنهائی سوار خودرو شده و رانندگی کنند !


مشخصات فنی : حداکثر قدرت کشش 350 پوند ، 15 فوت طول کابل ، 16 درجه بندی ، کابل فولادی ضد زنگ .


این وسیله با استفاده از یک سیستم کلاچ ابتکاری ، می تواند تحت هر شرایطی فشارها را تحمل کند و مجهز به یک سیستم جمع شونده کابل و قفل کننده ی خودکار است ،از این رو کابل آن هیچگاه گیر نمی کند و دچار تا خوردگی نشده و همچنین هیچوقت هم شل وآویزان نمی شود .


دکمه “RELEASE” تمام تنش های ایجاد شده روی کابل را حذف می کند . به این ترتیب لازم نیست که شما صبر کنید تا کابل باز شود . نگران نباشید ، فقط باید قلاب را تا جائی که شما به آن نیاز دارید ، بکشید . مجهز به یک سیستم ایمنی نیز می باشد . به این صورت که هنگام استفاده از کشش برقی ، هیچگاه ویلچر شما رها نخواهد شد .


اگر مشکلی پیش بیاید و ویلچر نتواند مستقیما" از روی رمپ بالا برود ، سیستم ترمز از برگشت ویلچر شما در طول رمپ جلوگیری می کند و این امکان را به شما می دهد که دوباره خودتان را در وضعیت مناسب قرار دهید وتنها درطی چند ثانیه می توانید مجددا" آن را راه اندازی کنید .


هنگام خروج از خودرو ، این سیستم نیروی ثابتی را ایجاد می کند . این موضوع به شما کمک می کند تا براحتی به پائین سطح شیبدار برگردید . همانطور که اشاره شد در این حالت هم درصورت بروز هر گونه مشکلی ، پائین آمدن ویلچر متوقف خواهد شد ، چراکه سیستم آن را روی رمپ نگه می دارد . حتی اگر دکمه OUT زده شود ، این سیستم با کلاچ فوق العاده ی که دارد ، می تواند موتور را آزاد می کند . به این مفهوم که : تا وقتی ویلچر در حالت افقی نباشد ، کابل به هیچ وجه شل نخواهد شد . از این رو ویلچر هم به سمت عقب برگشت نخواهد داشت . به محض اینکه ویلچر مجددا" در وضعیت ثابت قرار می گیرد ، سیستم کشش برقی عملیات عادی خود را از سر خواهد گرفت .

بطور کلی این سیستم برای ون های کوچک که کف کوتاهی دارند ، ایده آل است . سیستمهای کشش برقی فضای خیلی کمی از وسیله نقلیه را اشغال می کند و تنوع زیادی هم دارند . مدلهای با مشخصات ( ارتفاع 5 اینچ ، پهنای 9 اینچ ، عرض 9 اینچ ) معمولا" در زیر یا پشت نیمکت ردیف سوم خودرو بسته می شوند . در مجموع در کنار درب ورودی ، و یا درب وسط خودرو – و حتی دربهای ورودی عقب قابل نصب هستند .

 

****


منبع: مقاله "مناسب سازی خودرو با استفاده سیستم کشش برقی"- مترجم : مهندس عباس کاشی- This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it. -انتشار: مرکز ضایعات نخاعی-بهمن ماه 1391-برگرفته از http://rjmobilityservice.com- e mail : )

 

همواره ارتباط افراد دارای ضايعه نخاعی با محيط بيرون از منزل و ورود آنان به جامعه و رفع محدوديتهای شرايط محيط شهری بمنظور پيشگيری از انزوای آنان، از اهميت فوق العاده ای برخوردار است. لذا مناسب سازی و ايجاد ايمنی اماکن و محيط شهری برای آنان می تواند بسيار مهم باشد. محوطه مجموعه های مسکونی (منازل)، خيابانها و مسيرهای آمدو شد، وسايل حمل و نقل، ساختمانهای عمومی، فروشگاهها و مراکز خريد، مراکز آموزشی، مراکز ورزشی، مراکز تفريحی و غيره دنيای بيرون از منزل فرد ضايعه نخاعی را در بر می گيرند. بنابراين بايد با تدابير و مطالعات علمی و تحقيقات و اقدامات لازم و ايجاد تجهيزات شهری مناسب، زمينه و شرايط حضور فرد ضايعه نخاعی را در جامعه به نحوی فراهم آورد که آنان بتوانند بدون نياز به کمک ديگران و بطور مستقل وارد محيط بيرون شوند.

در مجموعه حاضر به نکات مهم و نيازهای کلی فرد ضايعه نخاعی در محيط شهری با در نظر گيری جنبه های ايمنی و بهداشت آن اشاراتی شده که اميد است مورد توجه علاقمندان و افراد ضايعه نخاعی قرار گيرد.

ايمنی و بهداشت محوطه مجموعه های مسکونی:

1-خروجی های منازل برای افراد ضايعه نخاعی بايد به نحوی انتخاب شود که فاقد پله باشد در غير اينصورت بايستی از رمپ با مشخصات ايمن و استفاده گردد.

2-حتی المقدور در محوطه مجموعه های مسکونی افراد ضايعه نخاعی بايستی پله ها حذف و موانع تردد برداشته شوند.

3-پياده روها بايد دارای سطوح مناسب و از جنس مطلوب و مصالح مقاوم و غير لغزنده و صاف و مسطح بوده و فاقد موانع و نقاط خطرناک از جمله نقاط کنده کاری شده و یا کانالهای بدون دريچه باشند.

4-در جاهائيکه کف پياده رو دارای شکاف يا درزهای بزرگ می باشد بايستی آنها ترميم و با مواد مناسب و محکم پر شوند.

5-عرض پياده روها بايد در حد ايمن و مناسب بوده به نحوی که در هيچ قسمتی کمتر از 90 سانتيمتر نباشد ولی بهترين عرض 125 سانتيمتر پيشنهاد شده است.

6-شيب پياده روها بايستی از جهات طولی و عرضی مناسب باشد. شيب عرضی عمدتا" حداکثر 2 درصد و شيب طولی حداکثر 5 درصد توصيه می شود. چنانچه شيب از 5 درصد يا 6 درصد تجاوز نمايد بايستی حاشيه ها به نرده های ايمن مناسب تجهيز شوند. بطور کلی در هيچ شرايطی نبايستی شيب از 8 درصد تجاوز کند.

7-پلها و محلهای عبور از روی جويها و غيره بايد ايمن و از پهلو دارای نرده های حفاظ مناسب و استاندارد باشند. نرده ها نيز بايستی دارای رنگهای متضاد با محيط باشند.

8-پلهای ارتباطی بين پياده رو و سواره رو بايد در فواصل مناسب و با حداقل عرض 150 سانتيمتر تعبييه گردند. پيشنهاد شده عرض پلهای موجود در امتداد مسير پياده روها با عرض پياده رو برابر باشد.

9-شبکه های فلزی استفاده شده جهت پل ها بايد به نحو ايمن ساخته شده باشند و شيارهای سطوح آنها فاصله مناسب داشته باشد. توصيه گرديده فاصله شيارها بيش از 2 سانتيمتر نباشد.

10-درپوشهای موجود در پياده روها بايد هم سطح پياده رو باشند و لبه های برآمده يا فرورفته به نحو مطلوب بازسازی و هم تراز و با شيب مناسب پوشش داده شوند.

11-در مواقعی که حفاری در سطح پياده رو صورت می گيرد، بايستی پل موقت با عرض حداقل 90 سانتيمتر با سطح مناسب و محکم نصب شود.

12-شاخه های درختان و بوته باغچه های حاشيه پياده رو نبايستی مانع و مشکلی برای تردد افراد ضايعه نخاعی ايجاد کند.

13-در جاهای خاص، حاشيه و عرض پياده روها بايستی با علامت اختصاصی و بين المللی" ويژه گذر افراد ضايعه نخاعی "( استفاده کننده از صندلی چرخدار) برای عموم مشخص شده باشد به نحوی که مانعی برای حرکت آنان ايجاد نشود.

14-در کناره ها و حاشيه پياده روهای مورد استفاده افراد ضايعه نخاعی، نبايستی با قراردادن اشياء از جمله وسايل کسب و کار ايجاد مزاحمت نمود.

15-زنگها و صفحه دستگاه اف اف (دربازکن برقی ) از ملزومات مهم منازل مسکونی افراد ضايعه نخاعی است که بايستی به راحتی و کاملا" در دسترس آنان قرار داشته باشند و زير زنگها نيز با حروف درشت و خوانا و نور مناسب و روشن مشخص شده باشد.

16-با توجه به اينکه يکی از وسايل مهم ارتباطی افراد ضايعه نخاعی صندوقهای پست می باشند ترجيحا" در مجاورت محل سکونت اين افراد بايستی اين صندوقها به شکل مناسبی تعبيه شوند و به نحوی که به خوبی در دسترس آنان باشند. عموما" حداکثر ارتفاع شکاف صندوق پست از کف 100 سانتيمتر توصيه می شود.

17-سطلهای زباله در محوطه مجموعه های مسکونی افراد ضايعه نخاعی بايد بطور ايمن و در محل مناسب و کاملا" در دسترس آنان (بخصوص از نظر ارتفاع ) قرار داشته باشند.

خيابان ها و مسيرهای آمد و شد:

عموما" در خيابانهای مهم و اصلی و مسيرهائی که احتمالا" افراد ضايعه نخاعی رفت و آمد بيشتری را در آن مناطق دارند بايستی با توجه به شرايط حرکتی آنان مناسب سازی فضای شهری صورت پذيرد.

1-در خيابانهای اصلی بمنظور سوار و پياده شدن افراد ضايعه نخاعی از وسيله نقليه بايستی فضاهای توقف مناسبی در نظر گرفته شود لذا بهتر است در اين قسمتها سواره‌‌‌‌‌‌‌رو در قسمتی از پياده رو پيشرفتگی مناسبی داشته باشد تا فضای مورد نظر حاصل گردد. در اين قسمتها بايستی سواره رو با پياده رو به نحو ايمن و مطلوب ارتباط پيدا کند.

2-محلهای توقف خودروی افراد ضايعه نخاعی بايستی کاملا" اختصاصی و بهترين محل ممکنه و قابل دسترس آنان باشد. ضمن اينکه اين محلها بايد با علائم و تابلوهای مخصوص کاملا" مشخص شده باشند به نحوی که از توقف خودروهای سايرين خودداری گردد.

3-در پارکنيگ ساختمانهای عمومی و در کليه پارکينگهای عمومی بايستی تسهيلات و امکانات لازم برای افراد ضايعه نخاعی فراهم باشد.

4-پيشنهاد شده که 2 درصد فضاهای پارکينگها ويژه افراد ضايعه نخاعی در نظر گرفته شود و در هر صورت حداقل یک فضای توقف برای آنان پيش بينی شود.

5-محل توقف خودروی افراد ضايعه نخاعی در پارکينگها بايستی در نزديکترين فاصله به ورود يا خروجی اختصاص يابد.

6-محل پارکينگ ويژه افراد ضايعه نخاعی بايستی با علامت خاص بين المللی تفکيک شود.

7-بطور کلی بايستی شرايط استاندارد پارکينگ ويژه افراد SCI در تخصيص ها مدنظر قرار گیرد.

8-محل عبور از پياده رو به سواره رو بايد کاملا" ايمن و بهسازی شده باشد و عرض خيابان نيز در محلهای گذر آنان خط کشی گرديده باشد.

9-چنانچه عرض خيابان در قسمتهائی ويژه افراد ضايعه نخاعی اختصاصی تعيين گرديده بايستی محل عبور افراد ضايعه نخاعی با استفاده از نصب تابلوهای ويژه در حاشيه ها و يا علائم نوشتاری در کف خيابان و با رنگ آميزی مناسب مشخص شود.

10-چنانچه خيابانها پر رفت و آمد هستند و از چراغ راهنمائی استفاده می شود، کليدهای ويژه استفاده افراد ناتوان که تحت کنترل و تنظيم آنان است تعبيه می شود که ارتفاع اين صفحه کليدها بايستی در سطحی باشد که به سهولت در دسترس افراد آنان باشد (معمولا" ارتفاع مناسب 105 سانتيمتر توصيه شده است ).

11-در محل پلهای هوائی و يا زيرزمينی ( از جمله مترو ) جهت استفاده افراد ضايعه نخاعی می توان رمپ های برقی پيش بينی و طراحی کرد و از آسانسورها و يا از ساير وسايل مکانيکی بالابر و پائين بر مناسب استفاده نمود.

12-در مسيرها و محلهای گذر افراد ضايعه نخاعی، تلفنهای عمومی با ابعاد و ارتفاع مناسب در نظر گرفته شود.

13-در جلوی تلفنهای عمومی ويژه اين افراد بايستی فضای آزاد و مسطح مناسبی حداقل به ابعاد 75×120 سانتيمتر مدنظر قرار گيرد تا افراد استفاده کننده مشکلی نداشته باشد.

حمل و نقل :

بسته به استفاده فرد ضايعه نخاعی از وسايل حمل و نقل عمومی يا شخصی بايستی شرايط مناسب و ايمنی را برای آنان فراهم نمود. شرايط کلی مناسب سازی و ايمنی که دراستفاده از وسايل نقليه عمومی می بايستی مدنظر قرار گيرد می تواند به شرح زير باشد:

1-در استفاده از وسايل نقليه عمومی از جمله اتوبوسهای شهری، بهتر است محلهای انتظار خاصی برای آنان در نظر گرفته شود که بايستی شرايط مناسبی را داشته باشد.

2-محل انتظار افراد ضايعه نخاعی بايد طوری طراحی شود که هم سطح با کف اتوبوس باشد به نحوی که فرد بتواند براحتی وارد خودرو شود.

3-محل ورود فرد به اتوبوس بايستی کليه شرايط اتصال پياده رو به سواره رو را مطابق استاندارد دارا باشد.

4-محل ايستگاههای اتوبوس بايستی سرپوشيده بوده و دارای حفاظ و دستگيره مناسب و ايمن باشد.

5-در برخی از کشورها اتوبوسهائی مجهز به سطح شيبدار ايمن و مناسب وجود دارند که می توانند جهت پياده و سوار شدن فرد مورد استفاده قرار گیرد.

6-در داخل اتوبوس فضای مناسبی برای استقرار فرد ضايعه نخاعی بايستی در نظر گرفته شود که از هر لحاظ موارد ايمنی آن مورد توجه قرار گرفته باشد بطوری که تکانهای شديد خودرو يا ترمزهای ناگهانی باعث حرکت شديد صندلی چرخدار يا واژگونی آن و پرتاب فرد نشود.

7-بديهی است در تمامی طول مسير حرکت خودرو بستن کمربند ايمنی جهت افراد ضايعه نخاعی الزامی است.

8-در تمام طول مدت سوار و پیاده شدن فرد ضايعه نخاعی، راننده بايستی توجه و دقت بسيار زيادی جهت توقف کامل داشته باشد به نحوی که حرکت زود هنگام (قبل از پياده و سوار شدن ) نکند.

9-در استفاده از تاکسی های عمومی همکاری و کمک راننده يا همراه در سوار و پياده شدن فرد و قراردادن صندلی چرخدار در صندوق خودرو اجتناب ناپذير است که البته بايستی احتياطات لازم جهت برخوردهای احتمالی با در يا بدنه خودرو يا قسمتهای آسيب رسان صورت پذيرد.

10-بطور کلی شرايط مناسب سازی برای اتوبوسها بهتر فراهم می شود به نحوی که :

-امکان استفاده از سطوح شيبدار يا نصب سيستمهای بالابر هيدروليکی در اتوبوسها جهت سوار و پياده شدن افراد آسان است.

-امکان جدا نمودن صندلی های اتوبوسها و ايجاد فضای مناسب حرکتی برای افراد در اتوبوسها سهلتر است.

-در اتوبوسهائی که صرفا" جهت حمل و نقل افراد ضايعه نخاعی مورد استفاده قرار ميگيرند با تعبيه ريلهای حرکتی مجهز به صندلی مخصوص امکان استفاده آنان از توالت در اتوبوس فراهم می شود.

11-در برخی کشورها، موسساتی با وسايل نقليه معلولين خدماتی را به اين افراد ارائه ميدهند که برای خودروهای خود امکانات مناسبی جهت تسهيل و رفاه حمل و نقل آنان فراهم کرده است از جمله: وسائل نقليه مجهزی وجود دارند که قسمت عقب آن به شکل سطح شيبدار پائين آمده و امکان حرکت و سوار و پياده شدن فرد را با صندلی چرخدار براحتی تامين می کند. در برخی خودروها نيز صندلی خودرو با حرکت دورانی به سمت خارج خودرو امکان جابجائی فرد را از روی صندلی چرخدار به روی صندلی خودرو تسهيل می کند. اين موسسات شبيه تاکسی سرويسها و بصورت تلفنی آماده به خدمت شبانه روزی هستند.

12-در سالنهای انتظار ، فرودگاهها، راه آهن، مترو و پايانه های مسافربری بايستی شرايط تسهيل و ايمنی افراد ضايعه نخاعی مورد توجه قرار گيرد. مسيرهای عبور و مرور ويژه افراد بدون موانع از پارکينگ تا سالن انتظار و بعد از آن تا خود وسيله مورد استفاده مسافر به نحو مناسبی فراهم شود و در نقاط مورد نياز سطوح شيبدار مناسب و استاندارد طراحی گردد. در محلهای مورد نياز بايستی از آسانسور مخصوص آنان با چکهای هيدروليک يا رمپ ها ( ثابت يا متحرک ) استفاده شود.

13-چنانچه فرد صندلی چرخدار خود را قادر نباشد به داخل هواپيما يا قطار ببرد می تواند آن را تحويل قسمت بار مسافرتی داده به شرطی که مسئولين امر شرايط انتقال فرد را بوسيله نقليه به نحو آسان و ايمن فراهم کرده باشند. در اينگونه موارد جهت سهولت کار بهتر است از صندلی های چرخدار تاشو استفاده شود.

14-در قطارها با توجه به کثرت واگنها می توان در تعدادی از واگنها تسهيلات و امکانات مناسب حال افراد ضايعه نخاعی را تامين نمود از جمله سرويسهای بهداشتی ويژه آنان فراهم گردد.

ساختمانهای عمومی:

در ساختمانهای عمومی و مهم شهرها که مورد استفاده عامه مردم قرار دارند بايستی شرايطی فراهم گردد که به هنگام رجوع افراد ضايعه نخاعی، آنان را با مشکل مواجه نکند.

1-فاصله پياده رو تا ورودی بايستی کليه شرايط ايمن و استاندارد را داشته باشند حتی الامکان بايد ورودی ساختمان هم سطح پياده رو باشد.

2-فضای ورودی ساختمانهای عمومی بايستی مناسب باشد معمولا" حداقل عمق فضای جلوی در ورودی را 140سانتيمتر و حداقل عرض در را 100 سانتيمتر توصيه می کنند.

3-ورود به ساختمانهای عمومی برای افراد ضايعه نخاعی نبايستی مشکل باشد اما متاسفانه اکثر ساختمانهای عمومی فاقد رامپ، يا آسانسور مخصوص جهت استفاده افراد ضايعه نخاعی هستند. و عموما" حتی مراجعه افراد ضايعه نخاعی به طبقات مختلف با مشکل همراه است که در صورت امکان بايستی آسانسور يا رامپهای مناسب پيش بينی شود.

4-چنانچه شرايط فيزيکی ساختمانها به گونه ای است که امکان تعبيه رامپ يا آسانسور مناسب مقدور نباشد استفاده از اتاقهای ارتباط در طبقه همکف يا محل ورودی به ساختمان توصيه می شود. در اين قبيل ساختمانها عمدتا" زنگ یا اف اف نصب شده تا فرد بتواند از طريق آن خود را معرفی کند، که ضمن استقرار در اتاق مربوطه با قسمت مورد نظر ارتباط برقرار می کند.

5-درهای ورودی اغلب ساختمانها از نظر ابعاد فيزيکی به اندازه ای است که معمولا" مشکلی را برای ورود افراد ضايعه نخاعی ايجاد نمی کند ( عموما" بيش از 95 سانتيمتر است ) اما غالبا" باز کردن درها برای آنان با مشکلاتی همراه است.

لذا در اين رابطه بايستی موارد زير مدنظر قرار گيرد:

-بهترين درها برای افراد ضايعه نخاعی، درهايی هستند که بطور اتوماتيک و کشوئی باز و بسته می شوند لذا برای آنان توصيه می شود. که معمولا" قرار گرفتن در حيطه عمل چشم الکترونيک مربوطه در را باز می کند.

-نوعی از درها وجود دارند که با کف پوش جلوی آنها به نحوی در ارتباط هستند که به محض تماس با اين کف پوشها در باز می شود.

-چنانچه در بطور اتوماتیک باز نمی شود توصيه می گردد که يک دستگيره اضافی در هر دو طرف و در ارتفاع مناسبی به نحوی نصب شود که فرد ضايعه نخاعی بتواند براحتی از آن استفاده کند.

-قسمتهای شيشه ای درها بايد از شيشه های مطمئن و ايمن انتخاب شوند.

-قسمتهای معيوب و آسيب رسان درها بايد جهت جلوگيری از هر گونه آسيب و حادثه به سرعت ترميم و اصلاح شوند.

-درها در ساختمانهای عمومی بخصوص در قسمت ورودی اصلی به هيچ وجه نبايستی آستانه داشته باشند.

6-حداقل يکی از آسانسور ساختمانها بايد دارای ابعاد مناسبی باشد به نحوی که فرد ضايعه نخاعی بتواند با صندلی چرخدار براحتی وارد و خارج و از طبقه همکف به تمامی طبقات دسترسی داشته باشد.

7-اتاقک آسانسور بايد کاملا" ايمن بوده و دارای دستگيره های مناسب نيز باشند .بطور کلی ضوابط آسانسورهای استاندارد در آنها کاملا" رعايت شده باشد.

8-صفحه دکمه های اتاقک آسانسورهای پيش بينی شده جهت افراد ضايعه نخاعی بايد در سطح و ارتفاع قابل دسترس آنان قرار داشته باشد.

9-اين آسانسورها حتما" بايستی از لحاظ صوتی و علائم هشدار دهنده مجهز باشند.

10-نقاطی از ساختمان که احتمال سقوط افراد در آن وجود دارد از جمله پلکانها و پاگردها و سطوح شیبدار و غيره بايد با حفاظ مناسب کاملا" ايمن شده باشند.

11-کليه کليدها و پريزهای موجود در قسمتهای مختلف ساختمانهای عمومی کاملا" ايمن و محافظت شده باشند و کليد و پريزهای معيوب و شکسته سريعا" تعويض و ترميم شوند.

12-در کليه ساختمانهای عمومی حداقل يک توالت ويژه افراد ضايعه نخاعی و ساير افراد با معلوليتهای شديد که به عنوان مراجعه کننده هستند بايد در نظر گرفته شود.

اگر تعداد رجوع کنندگان کم و به ندرت می باشد وجود یک توالت کافی است. اما اگر تعداد آنان بيشتر باشد بهتر است به تناسب تعداد آنها را افزايش دارد.

13-محل توالت مخصوص افراد ضايعه نخاعی بهتر است در همان محل ساير سرويسهای بهداشتی ساختمان باشد.

14-سرويسهای بهداشتی ويژه افراد ضايعه نخاعی بايد برای افراد سالم نيز قابل استفاده باشد.

15-ترجيحا" بايستی يک توالت برای آقايان و يک توالت برای خانمها اختصاص داده شود.

فروشگاهها و مراکز خريد:

در فروشگاهها و مراکز خريد بزرگ بايستی پيش بينی های لازم در خصوص مراجعه و حضور افراد ضايعه نخاعی و استفاده کنندگان از صندلی چرخدار را کرده باشند.

1-وروديها، درها، آسانسورها، فضاهای عبور و ساير قسمتهای فروشگاههای بزرگ بايد شرايطی مناسب ساختمانهای عمومی را داشته باشند.

2-قفسه های اجناس، صندوق، .... نيز از قسمتهايی هستند که بايد شرايط مناسبی جهت استفاده افراد ضايعه نخاعی برای آنها پيش بينی شود. از جمله: ابعاد برخی قسمتهای مورد نياز در جلو يا کنار پيش خوانها بايستی به نحوی باشد که آنان براحتی به اجناس دسترسی داشته باشند. معمولا" قسمتی از پيشخوان که عموما" بيش از 90 سانتيمتر ارتفاع دارد را جهت بهره مندی افراد ضايعه نخاعی با ارتفاع کمتر و در حدود 70 تا 85 سانتيمتر در نظر گرفت. فاصله و عرض بين قفسه ها نيز بايد به اندازه ای باشد که پيش بينی حرکت آسان و ايمن صندلی چرخدار در آن لحاظ گرديده باشد.

3-فروشندگان و خادمين فروشگاه نيز بايستی آموزشهای لازم را در ارائه خدمات بهتر به اين افراد ديده باشند.

4-عموما" در فروشگاهها بسته به وسعت آنها حداقل يک مسير پرداخت قابل دسترس برای افراد ضايعه نخاعی در نظر می گيرند. ابعاد اين مسير حداقل دارای 90 سانتيمتر عرض است.

مراکز آموزشی :

ايجاد امکانات آموزشی و پرورشی يکی از مهمترين تسهيلاتی می باشد که افراد ضايعه نخاعی به آن نياز داشته و بايستی از آن بهره مند باشند. لذا بديهی است که مناسب سازی مراکز آموزش نيز جهت آنان از اهميت بالائی برخوردار است تا اين افراد نيز بيشتر به مسائل آموزشی ترغيب شوند. مهمترين نيازهای افراد ضايعه نخاعی در مراکز آموزشی از جنبه ايمنی و بهداشت عبارتند از :

1-مناسب سازی ساختمان مراکز آموزشی بايستی در حد استانداردها در تمامی موارد از جمله درها، وروديها، راهروها، آسانسورها، سطوح شيبدار، فضاهای عبور و مرور ، سرويسهای بهداشتی، پارکينگ و غيره صورت پذيرد.

2-تابلوهای ويژه افراد ضايعه نخاعی جهت بهره برداری اختصاصی آنان در جاهای مورد نياز نصب گردد.

3-در محل کلاسهای درس يا کتابخانه ها و لابراتورها و غيره فضائی مختص اين افراد در نظر گرفته شود به نحوی که از نظر کلیه جوانب فيزيکی ( با رعايت جوانب ايمنی و بهداشت)وجوانب روحی و روانی شرايط مطلوبی را داشته باشد تا از منزوی شدن آنان جلوگيری بعمل آيد. کليه فضاهای عمومی اين قسمتها بايد کاملا" در دسترس افراد باشد. از جمله: رخت آويز،و نحوه چيدن ميز و صندلی ها نيز طوری باشد که اين منظور را تامين نمايد.

4-بطور کلی در مراکز آموزشی بايستی سعی شود امکانات مشترکی بين افراد سالم و افراد ضايعه نخاعی ( يا معلولين) در تمام سطوح فراهم شود.

5-علاوه بر روشهای فوق بايستی در جهت بالابردن سطح ارتباطات همه جانبه آنان با بقيه افراد امکانات ، شرايط مورد نياز تامين گردد.

6-عموما" ميزی برای افراد ضايعه نخاعی در محل کلاسها بايستی در نظر گرفته شودكه از حيث ارگونومی ( تطبيق با شرايط فيزيکی بدن آنان ) تمام شرايط مناسب را داشته باشد.

7-معمولا" 5 درصد فضای آزاد اماکن آموزش و اجزای آن ( شامل نيمکت ها، ميزها يا محلهای مطالعه و فضای آزاد بين ميزها ) بايد مختص افرادمعلول باشد.

8-حداقل فضای آزاد مسير افراد ضايعه نخاعی از جمله در محل برگه دان، قفسه مجلات، قفسه کتاب و ميزها و نيمکت ها 90 سانتيمتر توصيه شده است.

10-تخته کلاس نيز بايستی در دسترس اين افراد قرار داشته باشد. چنانچه زير آن سکو وجود دارد به طرز مطلوب دسترسی به آن امکان پذير شود. ضمنا" در محل و ارتفاع مناسبی نصب شده باشد.

مراکز ورزشی:

ورزش به لحاظ کمکی که در توانبخشی افراد ضايعه نخاعی می کند و هم از جنبه گذراندن اوقات فراغت نقش بسيار موثری دارد. لذا توجه به مراکز ورزشی و تاسيسات آن ،جهت استفاده آنان از اهميت بسيار بالائی برخوردار است. در اين ميان استفاده ازاستخرهای شنا برای افراد ضايعه نخاعی بسيار مفيد است که البته بايستی شرايط ايمنی و بهداشتی در آنها به شدت تحت کنترل و نظر باشند. که مهمترين آنها به شرح زیر است:

1-استخرها بايد به نحوی طراحی شوند که کليه مراحل تعويض لباس، دوشها، فضای اطراف استخرها در يک سطح صورت پذيرد.

2-در طول مسير عبور و مرور افراد ضايعه نخاعی بايستی نرده محافظ نصب شود که ارتفاع ايمن و مناسب آن 80 تا 90 سانتيمتر پيشنهاد شده است.

3-در محل رختکن بايستی حداقل 2 تا 3 کابين برای تعويض لباس آنان در نظر گرفته شود.

4-در محل رختکن بايستی نيمکتی به ابعاد طول 30 1سانتيمتر، عرض 60 سانتيمتر و ارتفاع 50 سانتيمتر نصب شود بطوری که پايه های نيمکت کاملا" ثابت شده باشد تا امکان سرخوردن و جابجا شدن آن وجود نداشته باشد.

5-ارتفاع آويزی که در محل رختکن نصب می شود 120 سانتيمتر پيشنهاد شده است.

6-کمدها بايد کاملا" ايمن و فاقد لبه های تيز و برنده بوده و با ابعاد پيشنهادی 60×60×120 سانتيمتر به نحوی تعبيه شوند که فضای کافی و مناسبی نيز جهت استفاده از آن فراهم شده باشد.

7-کابين های رختکن از نظر ابعاد بايد کاملا" مناسب باشند و ابعاد پيشنهادی 150×180×50 ارائه شده که در آن يک نيمکت به عرض 60 سانتيمتر ويژه افراد ضايعه نخاعی تعبيه گرديده باشد.

8-درهای کابين رختکن بايستی به سمت بيرون باز شود.

9-تعبيه زنگهای اخبار جهت استفاده در شرايط اضطراری در محلهای مناسب الزامی است.

10-در استخرها صندلی چرخدار معمولی افراد ضايعه نخاعی بايستی با صندلی چرخدار مخصوص استخر عوض شود لذا بايستی اين نوع صندلی های چرخدار به سهولت در محل کابين ها و در دسترس آنان قرار داشته باشد.

11-در محل کابين ها بايستی فضای لازم و پيش بينی های ايمنی جهت تعويض صندلیهای چرخدار لحاظ شده باشد.

12-در محل دوشها، جهت فراهم آوردن امکانات نشستن فرد يک زيردوشی به ابعاد 140×140 سانتيمتر پيشنهاد شده است که چنانچه عرض 170 سانتيمتر در نظر گرفته شود مناسبتر است.

13-سردوش بايد به نحوی باشد که ارتفاع آن قابل تنظيم باشد و کاملا" در دسترس فرد قرار داشته باشد.

14-در فضاهای مورد نياز و مخصوصا" در محل دوشها، رختکن و ساير جاها بايستی دستگردهای مناسب و ايمن نصب شود.

15-جهت ورود و خروج به داخل استخر بايستی تدابير و امکانات ايمنی مورد نياز متناسب با نوع استخر فراهم شده باشد. از جمله رامپهای داخل استخر، سرسره، بالابرهای هيدروليکی و يا پله های با سطوح پهن جهت هدايت فرد به داخل و بيرون استخر توصيه می شود.

16-اطراف استخر به ويژه منطقه عميق آن بايستی با حفاظ مطمئن پوشش ايمن شده باشند.

17-جهت کمک به شنا و حرکت در آب ميله ها و قلابهايی در اطراف استخر يا در مناطق مناسب آن بايستی تعبيه شود که بخصوص در مواقع اضطراری مورد استفاده آنان قرار گيرد.

18-سرويسهای بهداشتی مناسب و استاندارد ويژه افراد ضايعه نخاعی نيز در محل استخرها بايد پيش بينی شده باشد.

* در مورد ميادين ورزشی، ورزشهای تيراندازی ، ويلچررانی، تماشای مسابقات ورزشی مطالبی در آينده ارائه خواهد شد.

مراکز تفريحی و سياحتی- مسافرتی :

" در پارکها ":1- بايستی گذرگاههای بدون مانع و بدون پله برای عبور و مرور افراد ضايعه نخاعی در نظر گرفته شود.

2-مسيرهای عبور و مرور افراد بهتر است با تابلوها و علائم خاص آنان مشخص گردد.

3-در پارکها نيز همانند ساير اماکن عمومی، سرويسهای بهداشتی ويژه آنان بايستی پيش بينی شده باشد.

4-می توان در قسمتی از پارکها، وسايل و ادوات ورزشی ويژه با مسيرهای ورزشی خاص آنان طراحی و نصب نمود.

5-چنانچه افراد با ضايعه نخاعی بخواهند از ماهيگيری در کنار برکه ها، رودخانه ها يا درياچه ها بهره مند شوند می توان محلی را ضمن مناسب سازی و با ايجاد نرده ايمن برای آنان در نظر گرفت.

در " سينماها و سالنهای تئاتر و سالنهای تجمع":1- بهتر است قسمتی ار محل تماشاگران ويژه اين افراد تعيين شود، به نحوی که براحتی در دسترس آنان قرار گيرد و ورود و خروج و تردد و استقرارشان با مشکل مواجه نشود. ضمن اينکه ديد مناسبی نيز برای آنان ايجاد کرده باشد.

2--تعداد محل مورد نياز برای استقرار صندلی های چرخدار در سالنهای اجتماعات بر اساس تعداد کل صندلیها و محوله تجمع تعيين می شود به نحوی که مثلا" برای تعداد ظرفيت تا 75 نفر تعداد 3 محل و يا برای تعداد ظرفيت تا 100 نفر تعداد 4 محل برای صندليهای چرخدار و استفاده افراد ضايعه نخاعی بايستی در نظر گرفته شود.

3-محلهای تعيين شده جهت استقرار صندليهای چرخدار بايد فضای کافی داشته باشد که معمولا" 170×120 سانتيمتر توصيه شده است.

4--محل استقرار صندليهای چرخدار بايد هم رديف صندليهای ثابت و هم سطح آنان باشند و بهتر است در محلی نصب شوند که نزديکترين فاصله را با راههای خروج اضطراری داشته باشند.

5--زمين و کف محل استقرار صندليهای چرخدار بايد کاملا" مسطح، محکم و غير لغزنده باشد.

6--عمدتا" به منظور امکان و تسهيل دسترسی افراد با صندلی چرخدار به محدوده صحنه و محلهای مورد نياز در فضاهای تجمع بهتر است که راههای قابل دسترسی پيش بينی شود.

در " هتل ها ":1- عموما" به ازای 3 تا 4 درصد ظرفيت اتاقهای هتل، يک اتاق قابل دسترس با سرويسهای بهداشتی و تسهيلات مناسب حال افراد ضايعه نخاعی پيش بينی شود.

2-اتاقهای ويژه افراد ضايعه نخاعی بايستی بطور یکنواخت در بين اتاقهای معمولی هتل توزيع شده باشند.

3-بديهی است ساير شرايط ساختمانهای عمومی نيز بايستی در هتل، مسافرخانه ها و مهمانسراها در نظر گرفته شود.

در "رستوران ها " بايستی همواره بسته به حجم و فضای آن و عوامل ديگر، تعدادی از ميزها به نحوی طراحی و تعبيه شوند که بتوانند در دسترس افراد ضايعه نخاعی قرار گيرند و فضای لازم جهت تردد و استقرار فرد با صندلی چرخدار به نحو مطلوبی تامين شده باشد. معمولا" در رستورانهای بزرگ بايستی تعداد 5درصد کل تمام صندلی و ميزها را جهت اين افراد پيش بينی نمود.

علائم و اعلام در اماکن و محيط شهری :

1-بمنظور بهره مندی افراد ضايعه نخاعی از تسهيلات ويژه در اماکن و محيطهای شهری بايستی محلها و تجهيزات خاص افراد ضايعه نخاعی بايستی کليه امکان و فضاهای شهری و بخشهائی از ساختمانهای عمومی که در اختيار و استفاده افراد ضايعه نخاعی میباشد بوسيله علائم بين المللی ويژه آنان مشخص گردد.

2-کليه علائم بايستی کاملا" واضح و مشخص بوده و در جای مناسبی نصب شده باشد.

3-رنگ علائم نصب شده بايستی با رنگ زمينه آنها در تضاد باشد و انعکاس نور نيز نداشته باشند به نحوی که براحتی دیده شوند.

4-بمنظور حفظ و رعايت حقوق افراد ضايعه نخاعی ، بايد آموزشهای لازم به عموم مردم ارائه گردد.

5-علاوه بر تابلوها ، در کليه ساختمانهای عمومی بمنظور افزايش ضريب ايمنی بايستی سيستمهای اعلام خطر نصب شود که اين سيستمهای اعلام خطر می تواند از نوع سمعی و بصری باشند.

6-از جمله مناطق مهمی که بايد مجهز به سيستمهای اعلان خطر باشد می توان به آسانسورها و سرويسهای بهداشتی ساختمانهای عمومی اشاره کرد.

7-بمنظور رفاه حال افراد ضايعه نخاعی بايستی تلفنهای در دسترس آنان در کليه بيمارستانها، سالنهای انتظار، اماکن عمومی از جمله هتل ها ، مسافرخانه ها، ايستگاههای راه آهن، فرودگاهها ، پايانه های مسافربری و فروشگاههای بزرگ، موسسات و ادارات دولتی و غيره نصب گردد. %ا

منابع مورد استفاده :

1-ضوابط ومقررات شهرسازي ومعماري براي افرادمعلول جسمي وحركتي-ناشر: مركز تحقيقات ساختمان ومسكن-سال1382-1378
2-نمونه هائي مستندازمناسب سازي محيط شهري براي معلولين-ترجمه:رسول مير هادي ناشر: مركز تحقيقات ساختمان ومسكن-سال1372
3-طراحي گذرگاههاي منلسب براي معلولين جسمي-بي ام جانسون ترجمه:فروزروشن بين-ناشر: مركز تحقيقات ساختمان ومسكن-سال1371
4-ساختمانهاي آموزشي ومعلولين-تاليف:مهندس گيسومقام -ناشر: مركز تحقيقات ساختمان ومسكن-سال1370
5-مسكن ومعلولين-پژوهش از:مهندس گيسو مقام - ناشر: مركز تحقيقات ساختمان ومسكن-سال1371

****

منبع : مقاله " مناسب سازی وايمنی محيط شهری برای افراد ضايعه نخاعی " -تهيه کننده : مهندس عباس كاشي - مرکز ضايعات نخاعی جانبازان - فروردين 1385

افرادی که برای تخلیه ادرار خود ، سونداژ متناوب را انتخاب می کنند ، لازم است که در خصوص اجرای صحیح تکنیکهای این روش و مراقبتهای لازم و همچنین پیگیری های روزانه جهت تشخیص عوارض بالقوه ی آن بطور صحیح آموزش ببینند . در مورد روشهای سونداژ متناوب و مراقبت های مربوطه ، نکات متنوع و خیلی زیادی وجود دارد . اما مهمترین موضوعاتی که در این روش سونداژ باید به آنها توجه نمود از این قرارند :


- انتخاب سوند : بطور کلی سوند باید بدون ضربه زدن یا پیچ دادن به راحتی وارد مجرای ادرار گردد . بنابراین سوند باید به نحوی انتخاب شود ، که این مشکلات را ایجاد نکند . از طرفی جنس سوند هم موضوع مهمی است . اگر کسی به لاتکس حساسیت دارد ، باید از سوندهای غیر لاتکس استفاده نماید . در این گونه موارد یک سوند غیر لاتکس با نوک مستقیم توصیه می شود .

در این گونه موارد یک سوند غیر لاتکس با نوک مستقیم توصیه می شود .


- شستن دستها . دستها باید قبل و بعد از سونداژ شسته شده و بهتر است با استفاده از پارچه هاي آغشته به مواد ضدعفونی كننده استريل شوند . ( براي اينكار روشهای توصیه شده توسط موسسات ، متخصصان مراقبت هاي بهداشتي ، رهنمودهای ملی یا سازمانهای مراقبت بهداشتی را پیگیری نمائید ) .


- مراقبت از سوند . برای کنترل ورود باکتری ها به داخل مثانه ، سوندها باید بعد از هر بار استفاده شسته شوند . مشخص شده که شستشوی سوندها با آب و خشک کردن آنها در هوا ، بعد از هر بار استفاده ، به عنوان مؤثر ترین راه برای كاهش باکتری ها وعفونت ادراري محسوب مي شود . ( Lavallee و همکاران ، 1995).


سوندها باید با آب و صابون ملایم شسته شده و در هوا خشک شوند و تا زمان استفاده بعدی باید در یک کیسه کاغذی قرار داده شوند . در صورتی که عودعفونت دستگاه ادراری یک مشکل محسوب شود ، سوندهای لاتکس را می توان با قرار دادن در فور استریل نمود . ( Mervine و Temple ، 1997) .
- عود عفونت های دستگاه ادراری . در مواردي كه عفونت ادراري بطور مرتب عود مي كند ، لازم است که علائم آن طبق موارد زیر تحت بررسی قرار گرفته و مستند سازی شوند :
- بررسی روش سونداژ و مثانه : روش سونداژ باید ارزیابی شود و مثانه از نظر وجود سنگ ، مخاط ، یا سایر بقایا تحت بررسی قرار گیرد .
- استفاده از سوندهای يكبار مصرف : اگر هیچ دلیلی برای عفونت ادراری یافت نشود ، یک سوند يك بار مصرف استفاده کنید و ببينيد كه آیا عفونت ادراری فروکش می کند یا نه .

- استفاده از سوند هیدروفیلیک يكبار مصرف : اگر مشخص شود که علت عفونت ، تحریک مجرای ادرار است ، می توان یک سوند هیدروفیلیک يك بار مصرف را امتحان نمود . برای استفاده از این سوندها ، ممکن است نياز باشد همراه با این سوندها ، آب استریل مورد استفاده در تزریقات بكار گرفته شود .


- سوند ضد باکتری : اگر عفونت ادراری ادامه داشته باشد ، مي توان يك سوند آغشته شده به یک ماده ضد باکتری را آزمایش نمود .
- سوندهای بدون تماس . وقتی تسهيلات توالت به آسانی در دسترس نباشد ، مثلا" درطول فعالیت های ورزشی و یا هنگام سفر ، استفاده از سوندهای بدون تماس مجهز به یک وسیله جمع آوری می تواند جایگزین خوبی محسوب شود . این سوندها ، داراي يك وسیله جمع آوری ادرار هستند ، همزمان با ورود به داخل مجرای ادرار ، بوسیله یک خروجي از پیش روان سازي شده روی کیسه ادرار ، وارد مجرای ادرار می گردند . وقتی مثانه تخلیه شد ، سوند از مجرای ادرار خارج شده و به دستگاه جمع آوری بر می گردد ، سپس در پوش گذاری شده و کل مجموعه بدون تماس مستقیم با دست ها دور انداخته می شود .

- مصرف مایعات . مصرف مایعات باید در طول روز متعادل و با فاصله باشد .
- زمان بندی سونداژ . به طور معمول ، سونداژ باید هر 4-6 ساعت يكبار انجام شود ، به طوری که مقدار ادرار به دست آمده در هر بار بايد کمتر از 500 میلی لیتر باشد . ممکن است لازم باشد افراد برای سونداژ در شب بیدار شوند .


- کمک های مورد نیاز . عملکرد کافی دستها و توانایی شناختی کافی برای وارد نمودن سوندها ضروری است . در غير اينصورت برای انجام این کار باید حتما" یک پرستار در دسترس باشد .


- تداخل با فعالیتهای اجتماعی / جنسی . هیچ موردي ندارد .
- داروهای مصرفی . درصورتی که نشت ادرار و یا افزایش فشار داخل مثانه ( که از طریق بررسي هاي اورودینامیک قابل تشخیص هستند ) ایجاد مشکل كند ، داروهائی تجویز خواهند شد که به عملكرد بهتر مثانه کمک می کنند . در صورتي كه نشت ادرار در نتیجه ی مشکل اسفنکتر باشد ، ممکن است داروهای بیشتری هم تجویز شوند. اگر مشکل سونداژ در گردن مثانه مطرح باشد ، ممکن است یک انسداد کننده آلفا تجویز شود تا باعث شل شدن گردن مثانه و تسهیل سونداژ گردد .


- برگشت پذیری . این روش سونداژ را می توان در هر زمانی متوقف نمود .

 

****


منبع : مقاله " ملاحظات مهم در سونداژ متناوب " - مترجم : مهندس عباس کاشی - e mail : This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.) -انتشار: انحمن معلولان ضایعه نخاعی استان تهران

برگرفته از Fundamentals of Nursing-Professor Darius J. Candelario RM,RN, MAN, MSN, US-RN #026-0031609 Vermont & Florida

 

علولان درگذر زمان :

در طی قرون گذشته برخی افکار تعصب آميز ، خرافات و نگرش افراد غير معلول ، به ميزان قابل ملاحظه ای تعيين کننده کيفيت زندگی و سرنوشت افراد معلول بوده است ، اين واکنش نسبت به اين افراد را می توان به پنج مرحله تاريخی تقسيم نمود.

نگهداری در نوانخانه ها، دورکردن آنان از معرض ديد مردم

نگهداری معلولان در شبانه روزی ها بر اساس نوع معلولیت (( خدمات موسسه ای ))

حذف و طرد معلولين از جامعه

تشويق و حمايت معلولين در جهت زندگی در کنار خانواده و جامعه (( خدمات تلفيقی ))

خودشکوفايی - حمايت از آنان درجهت دستيابی به نهايت توانايی های خود

حذف و طرد معلولان جامعه :

همانطور که بيان شد نگرش افراد جامعه نسبت به معلولان در تعيين نحوه برخورد با آنان موثر بوده ، بنابراين عواملی همچون عقايد خرافی ، نژاد پرستی و ترس از مواجه شدن با مشکل معلوليت بعضی از افراد يا جوامع را بر آن داشته که به جای حمايت از معلولان به حذف و طرد آنان مبادرت نمايند.

نگهداری در نوانخانه ها ، دورکردن آنان از معرض ديد مردم :

اولين نوانخانه در اوايل قرن شانزدهم در اروپا ايجاد گرديد. هدف از ايجاد آن ، کمک به اقشار آسيب پذير من جمله معلولان بود که در شرايط بد اقتصادی می زيستند، در آن دوران موسسات خيريه توانايی حمايت از اين گروه را نداشتند بنابراين نوانخانه ها با سرمايه دولت ايجاد شد تا اينکه جايگزين مراکز خيريه گردد. اگر چه نوانخانه ها گامی در جهت بهبود وضع معلولان بود ، ولی از آنجا که ارتباط آنان را با جامعه قطع می نمود مورد قبول جوامع رو به پيشرفت قرار نگرفت.

گسترش دموکراسی ، تامين اجتماعی، رويکرد علمی و انسانی در ارتباط با مسايل فقر، ساختار نوانخانه ها را در کشورهای اروپايی و آمريکا در اواسط قرن نوزدهم دستخوش تغيير و تحول نموده و تا آنجا پيش رفت که به برچيدن آن انجاميد.

نگهداری معلولان در شبانه روزی ها براساس معلوليت ((خدمات موسسه ای ))

همانطور که بيان شد اداره وضعيت معلولان به شکل نوانخانه ها بعلت وضعيت رقت بار آنان مورد پذيرش جامعه نبود، بنابراين با توسعه و رشد علوم اجتماعی ، انسانی و پزشکی، نگهداری گروهی آنها مطرود و جای خود را به نگهداری بر اساس نوع معلوليت (ناشنوايان ، نابينايان ، معلولين جسمی و حرکتی و غيره ) مطرح گرديد.

با سپری شدن زمان شرايط زندگی برای معلولان مناسبتر شد و آنان با خارج شدن از مراکز نگهداری فرصت ارتباط و زندگی کردن در کنار افراد عادی را پيدا کردند. اگر چه رويکرد خدمات موسسه ای در کشورهای پيشرفته تبديل به خدمات تلفيق شده ولی رويکرد غالب کشورهای در حال توسعه همان خدمات موسسه ای می باشد.

تشويق و حمايت معلولان در جهت زندگی در کنار خانواده و جامعه (( خدمات تلفيقی ))

روند تکاملی خدمات به سمت تلفيقی ثمره تغييرات تدريجی پاره ای عوامل از جمله موارد زير می باشد :

نوآوری در خدمات پزشکی

کمبود امکانات و منابع مالی و هزينه های هنگفت روش های بازتوانی در موسسات

فقدان کارآيی لازم ساير راه حلهای ارائه شده توان بخشی

عکس العمل ميليونها نفر عليه نگرش های حمايتی و سلطه جويانه

گسترش مشارکت معلولين و خانواده های آنها در امور مربوط به افراد معلول

پس از جنگ جهانی دوم ، ميليونها سرباز مجروح و معلول به خانه های خود بازگشتند و به زندگی عادی اجتماعی و خانوادگی ملحق شدند. تعدادی بيمارستان و مراکز شبانه روزی برای ارائه خدمات توان بخشی و کمک به معلولين داير شد اما چون تفکر نگهداری تمامی معلولين در موسسات عملی به نظر نمی رسيد ، رويکرد تلفيقی و بازگشت به زندگی اجتماعی ، بعنوان راه حل اصولی مطرح گرديد. از طرفی دهه 1950 آغاز تحولی بزرگ در علم ورانپزشکی است ، ساخت داروهای جديد در زمينه درمان بيماران ذهنی و روانی ، زمينه ترخيص بسياری از بيماران و مراقبت از آنان را در جامعه فراهم نمود.

عواملی همچون آموزش افراد معلول برای بازتوانی ، نهضت عادی سازی خدمات معلولين و ... به موسسه زاديی کمک نمودند. در اين دوره نقش توان بخشی از رويکرد کلينيکی و درمانی صرف به آموزش خانواده و معلول معطوف گرديد.

خودشکوفايی - حمايت از آنان در جهت دستيابی به نهايت توانايی های خود :

خود شکوفايی به اين معناست که هر فرد معلول بتواند از عهده برآوردن نيازهای خود برآيد و با دستيابی به يک نقش مثبت در زندگی اجتماعی، به صورتی مستقل ، محترمانه و با کرامت زندگی کند. در واقع اين هدف می تواند آرمان توانبخشی باشد.

در گذشته فرض بر اين بود که با ارضای نيازهای مادی و فيزيولوژيک که از طريق خدمات توانبخشی سنتی مهيا می شد، افراد معلول به نهايت خواسته های خود دست خواهند يافت. در حالی که اين تصور بسيار سطحی است و انسان دارای نيازهای ديگر است که بايد ارضاء شوند از جمله برخورداری از احترام و شأن اجتماعی ، عزت نفس و ... خودشکوفايی ، در بالاترين مرتبه سلسله نيازهای آدمی قرار دارد.

اگر در پی دستيابی معلول به عزت نفس باشيم و انتظار ايفای نقش فعال در جامعه و خانواده از او داشته باشيم ، ناگزير از فراهم ساختن امکانات ، وسايل و فرصت هايی خواهيم بود.

تاريخچه توان بخشی در جهان :

از بدو خلقت بشر، بيماری همواره همراه او بوده است ، که تلاش های درمانی زيادی را به دنبال داشته است . اين دوره تاريخ را ، پزشکی درمانی ( Curative Medicne ) ناميده اند. پس از کشف ميکروبها ، باکتريها و ... توجه به علل اکثر بيماریهای عفونی و کشف ميکروب های مختلف و توجه به موضوع واکسن ها و مصونيت های حاصله در اثر واکنش های گوناگون ، بسياری از بيماريها مثل، آبله ، وبا ، طاعون و امثال آنها درمان يا ريشه کن گرديد. اين دوره را دوره پيشگيری ( Pteventive Medicne ) ناميدند.

تا چند قرن ، جهان همين دو دوره را می شناخت ، پس از جنگ جهانی اول و فراگيری فلج اطفال در آمريکا ، بعلت مواجه شدن ممالک دنيا بخصوص اروپا و آمريکا با تعداد زيادی معلول ، دانشمندان و متخصصان را بر آن داشت که فکری برای اين عده زياد معلولين بکنند. تا آنان را به زندگی اميدوار کرده ، از نيروی انسانی نهفته در فرد معلول به نفع جامعه و خود او استفاده نمايند.

پيشرو اين علم در آمريکا، پزشکی بنام ادوارد راسک بوده ، که اولين مرکزتوانبخشی را در بيمارستان بل ويو ( Bell View ) نيويورک تاسيس کرد. بدين ترتيب دوره جديدی در پزشکی بنام توانبخشی پزشکی آغاز گرديد.

تاريخچه توان بخشی در ايران :

توانبخشی در کشور ما متکی بر قانونی است که در سال 1347 ، مورد تصويب و تاييد مسئولين قانونگذاری وقت ، قرار گرفته است و دولت مکلف شد جهت تجديد فعاليت و حرفه آموزی و تقويت روحی کسانی که بعلت نقص عضو و يا از دست دادن بخشی از توانايی خود قادر به انجام کار نيستند ، انجمنی بنام انجمن توانبخشی ، وابسته به وزارت کاروامور اجتماعی ايجاد نمايد . پس از تشکيل وزارت رفاه اجتماعی سابق انحمن توان بخشی از وزارت کار و امور اجتماعی جدا شد و زير نظر وزارتخانه مذکور ولی مستقل و برمبنای اساسنامه تصويبی خود فعاليت می نمود تا اين که در سال 1355 ، با انحلال وزارت رفاه اجتماعی ، انجمن توان بخشی زير نظر وزارت بهداری ، بهزيستی قرار گرفت و تا اوايل سال 1358 زير نظر وزارتخانه مذکور به وظايف محوله اقدام می نمود. در اوايل سال 1358 ، با تشکيل سازمان بهزيستی کشور ، انجمن توانبخشی از وزارت بهداری جدا و در سازمان بهزيستی کشور ادغام گرديد که بصورت يک حوزه معاونت توانبخشی در سازمان مزبور فعاليت می نمايد.

تاريخچه توان بخشی حرفه ای در ايران همزمان با مصوبات در برنامه پنجم عمرانی کشور در سال 1347 در قالب انجمن توانبخشی آغاز شد. برخی وظايف اين انجمن برای آشنايی خوانندگان ارايه می گردد:

فراهم آوردن امکانات لازم جهت درمان ، تجديد فعاليت و آموزش حرف و مشاغل مناسب برای معلولان ، هماهنگ ساختن کليه فعاليت هايی که در جهت تامين رفاه و اشتغال معلولان انجام می گيرد.

هدايت معلولين و کمک به آنها درجهت ايجاد شرکتهای تعاونی توليد و فراهم نمودن زمينه های لازم فعاليت اين شرکتها .

تاسيس مراکز توانبخشی به منظور درمان ، آموزش حرفه ای و آماده کردن معلولان برای بازگشت به فعاليت اجتماعی .

اما تاريخچه توان بخشی حرفه ای در سطح بين المللی در 22 ژوئن 1955 در کنفرانس بين المللی کار به اتفاق آرا توان بخشی حرفه ای معلولين را مورد تصويب قرار داد. در اصول اين توصيه نامه بين المللی کار راجع به توان بخشی حرفه ای آمده است که :

برای اشخاص بايد فرصتی برابر با افراد ناتوان درنظر گرفته شود تا شغلی متناسب با توانايی که دارند احراز نمایند.

به اشخاص ناتوان بايد فرصت داده شود به شغلی مناسب تر و کارفرمايی که فرد انتخاب می کنند دست يابند.

بايد به توانايی ها و ظرفيت شغلی اشخاص ناتوان تاکيد و توجه شود و نه به توانايی آنان .

تعاريف و مفاهيم :

توانبخشی : مفهوم اصلی واژه توانبخشی ، بازگردانيدن توانايی ها ، حفظ شان و منزلت فرد معلول و تعيين جايگاه قانونی اوست . اما توان بخشی اصطلاحی عبارت است از فرآيندی متشکل از اقدامات هدفمند در جهت قادرسازی شخص معلول، به منظور دست يابی به سطح نهايی توانايی و عملکرد جسمی ، حسی ، ذهنی ، روانی ، اجتماعی و حفظ اين توانايی ها .

تعريف سازمان جهانی بهداشت در سال 1969 :

توانبخشی مجموعه ای از خدمات و اقدامات هماهنگ پزشکی ، اجتماعی ، آموزشی و حرفه ای در جهت آموزش و بازتوانی فرد معلول ، به منظور ارتقاء سطح کارآيی او در بالاترين حد ممکن می باشد.

تعريف سازمان جهانی معلولين درسال 1981 :

برابر سازی فرصت ها ، فرآيندی است که طی آن سيستم های عمومی جامعه ، از جمله محيط فيزيکی ، مسکن ، حمل و نقل ، خدمات بهداشتی و اجتماعی فرصت های آموزش و اشتغال ، امکانات فرهنگی و اجتماعی مانند امکانات ورزشی و تفريحات سالم ، برای تمام افراد ، قابل دستيابی و استفاده می شود .

تعريف توان بخشی حرفه ای :

براساس تعريف سازمان بين المللی کار ، توانبخشی حرفه ای فرآيندی از خدمات مستمر و هماهنگ توانبخشی است که در ابعاد ارزشيابی و راهنمايی حرفه ای آموزش حرفه ای ، کاريابی و اشتغال درجهت قادرسازی فردمعلول برای دستيابی و ابقاء در شغل مناسب ارائه می شود.

مراحل توانبخشی حرفه ای :

الف ) ارزشيابی و راهنمايی حرفه ای عبارت است از بررسی چگونگی استفاده از حداکثر توانايی جسمی و ذهنی افراد معلول برای آموزش حرفه ای ، به صورتی که علايق فرد معلول در نظر گرفته شود و در عين حال ، بر سلامتی و معلوليت وی خللی وارد نشده و ميزان بازدهی او نسبت به افرادغير معلول در همان حرفه ، کاهش نداشته باشد.

راهنمايی حرفه ای انتخاب حرفه مناسب را با توجه به ويژگی های فرد معلول و فرصت های آموزشی موجود در جامعه را برای معلولان مهيا ميکند. برای انجام اين کار اصولی بايد در نظر گرفته شود که به برخی از آنان اشاره می شود :

مصاحبه يا مشاوره حرفه ای تا حصول نتيجه مطلوب

بررسی سوابق شغلی فرد معلول

بررسی سوابق علمی ، آموزش ، تجربی و آموزش های علمی قبل از معلوليت

انجام معاينات پزشکی به طور دقيق

انجام آزمون های مناسب برای تعيين ظرفيت فرد معلول

جمع آوری اطلاعات شخصی و خانوادگی فرد معلول

جمع آوری اطلاعات مربوط به فرصت های شغلی و امکانات اقتصادی

ب ) آموزش حرفه ای :

آموزش فنی و حرفه ای ، بايد به گونه ای برای معلولين طراحی شود که به اشتغال فرد معلول منجر گردد. برای آموزش فنی و حرفه ای ، شيوه های مختلفی متداول است يکی از آنان روش تلفيقی است. برای انجام آموزش به روش تلفيقی چند نکته بايد در نظر گرفته شود :

کليه امکانات و فضای آموزش متناسب با شرايط معلول منطبق باشد.

مربی آموزش از مهارتهای ارتباط با فرد معلول و از صبر و شکيبايی برخوردار باشد.

کارآموزان هم دوره معلول کاملا" توجيه شوند تا برخورد مناسب و همکاری لازم داشته باشند.

ج ) کاريابی و اشتغال :

با توجه به ارزشيابی در مرحله اول بعضی از معلولان برای احراز شغل دچار مشکل می شود. با اين وجود موفقيت کارياب به چند اصل عمده بستگی دارد. وضعيت بازارکار ، مناسب بودن کيفيت و کميت آموزش فرد معلول ، خصوصيات فردی و عملی کارياب از جهت توان ايجاد رابطه ، آگاهی از وضعيت بازارکار ، آشنايی با معلوليت ها ، ميزان نفودذ کارياب در جامعه ، تامين امنيت حقوق کارفرمايان ، استفاده از تسهيلات قانونی در جهت آموزش و اشتغال معلولان و نوع و شدت معلوليت .

د ) پيگيری :

قرار گرفتن در محيط های جديد شغلی که مستلزم گسترش روابط اجتماعی ، تعامل و ارتباط متقابل بين همکاران ، آشنايی با نظم و مقررات اداری است تا مدتی برای افراد معلول دشوار است. حضور در محيط کار می تواند عامل حمايت کننده ای برای معلول تلقی شود. کارياب ، هنگام آموزش فنی و حرفه ای معلول را تحت نظارت دارد و نقاط قوت و ضعف او را در انجام حرفه می شناسد. او بايد کارفرما را با مسايل معلول آشنا کند و مطمئن شود که معلول در همان رشته ای که آموزش ديده کار می کند و امور ديگری ، که احتمال دارد تاثير منفی بر معلوليت داشته باشد، به او محول نمی شود . کارفرما و کارگر معلول اگر در مواجهه با مشکلاتی که ويژه مراحل اوليه شروع کار است ، نتوانند به توافق برسند ، بايد تشويق شوند که قبل از هر گونه تصميمی ، کارياب را درجريان امر قرار دهند و با همکاری او برای رفع مشکلات اقدام نمايند. احتمال دارد شخص معلول در ارتباط با ساير کارگران دچار اشکال شود ، يکی از وظايف کارياب تصحيح اين ارتباطات است.

****

منبع : مقاله " مقدمه ای بر توان بخشی حرفه ای معلولان " : تهيه کننده : سيد امير ميرخندان -روزنامه همشهری : چهارشنبه - 26 خرداد 1384



مقدمه

ازگذشته تا كنون نارسائی کلیوی علت عمده مرگ افرادمبتلا به آسیب نخاعی بوده است.باوجوداینکه مرگ های حاصل ازنارسائی کلیه درسالهای اخیرکاهش داشته اند، اما هنوزهم مراقبت ازدستگاه ادراری ،نگرانی عمده آن عده از افرادنخاعی است که عملکردمثانه آنان طبیعی نمی باشد.

روش های مختلف زیادی جهت تخلیه ادرار ازمثانه مورد استفاده قرارمی گیرندکه رایج ترین آنها عبارتنداز:سونداژمتناوب(ICP)،سوندهای کاندومی، سوندهای مداوم ( فولی) ، سیستوستومی(ایجادسوراخی به درون مثانه به روش جراحی :مترجم) فوق عانه، وروش Crede . هرروش ازنظر راحتی، هزینه ، وخطر ابتلا به عوارض ثانویه پزشکی دارای مزایا ومعایبی هستند.

روشهای دفع ادرار اغلب باتوجه به سطح و نوع ضایعه فرد مورداستفاده قرار می گیرند. (بسته به اینکه نرون های حرکتی سطوح فوقانی یا تحتانی مثانه تحت تاثیرآسیب قرارداشته باشند). توان دست هرفرد نیزمی تواند تعیین کننده نحوه برنامه دفع ادراراو باشد.

هدف

هنوزهم درمورد تاثیرات روش های مختلف دفع ادرار و حفظ عملکرد کلیه ها بحث وجود دارد.بطورکلی ما برای شناخت نتایج بلندمدت برنا مه دفع ادرار به اطلاعات قابل اطمینانی نیاز داریم.دراین میان پزشکان می توانندجهت انتخاب بهترین روش دفع ادراربه افرادنخاعی کمک نمایند. بنابراین ،هدف ازاین مطالعه این بوده که اثر روش های دفع ادراربرروی عملکردکلیه های افرادنخاعی دربلندمدت تعیین گردد.

طرح

درمجموع، تعداد 1114 نفرازافرادنخاعی درنظرگرفته شدند که معیارهای شرکت دراین تحقیق را داشتند و همگی در مرکز پزشکی بیرمنگهام دانشگاه آلبامای ، تحت یک الگوی سیستم مراقبتی قرارگرفتند. این نمونه ازافرادنخاعی شامل کسانی می شدندکه از 6 نوع روش مختلف برای دفع ادرارخوداستفاده می کردندواین موضوع باعث شدکه ارزیابی روش ها نسبت به مطالعات قبلی باطیف گسترده تری انجام شود.


روش کار

طبق روال سالیانه ،یک اسکن کلیوی درطی چندسال اول پس ازآسیب نخاعی انجام شده بود.بعدازآن، کسانی که مشکل نداشتند، معمولا" کمتر و یا براساس نیاز اسکن کلیه می شدند.حداکثرمدت پیگیری 21 سال طول کشید. 20 درصد افراد حداقل به مدت 10 سال و40 درصد نیز به مدت 5 سال تحت پیگیری قرارداشتند.

معیار ارزیابی عملکردکلیه ها ، جریان موثر پلاسما در کلیه (ERPF ) بود.علاوه براین ، جهت شناسائی وجودسنگ های ادراری طبق روال سالیانه عکسبرداری با اشعه ایکس ازکلیه ها،میزنای ها،ومثانه (KUB) انجام شده بود.آزمایشات تکمیلی نیزبرحسب نیازانجام شده بودند.ازسوی دیگر،اطلاعات مربوط به هرگونه عوارض دیگر ارولوژیکی و روش های دفع ادرارهم جمع آوری شده بودند.
تحلیل آماری:

تجزیه وتحلیل های جداگانه ای به صورت کلی و جداگانه درمورد ERPF کلیه ها (چپ وراست) انجام شده بود.تصمیم گرفته شده بودکه از بهترین روش تجزیه وتحلیل استفاده از مدل کلی خطی مختلط(general linear mixed model) بود.این روش برای مطالعه افراد معین وتکرارمشاهدات روی آنان وبررسی تعدادنامساوی از مشاهدات ، و مشاهدات با فواصل نامساوی برحسب فرد به کارمی رود.همچنین این روش برای بررسی تغییرروش های دفع ادراربا گذشت زمان بعدازضایعه کاربرددارد.


نتایج

بطورکلی ERPF درافرادمبتلا به ضایعات گردنی، افرادمسن و زنان کمترشده بود،در حالی که درافراد سالم مقدارآن ثابت است. سنگهای کلیوی منجربه افت عملکردکلیه ها می گردند وبایدخیلی سریع درمان شوند.درمجموع ،همراه با گذشت زمان بعدازآسیب،تغییرات بسیارکمی درعملکردکلیه ها وجودداشت. به لحاظ بالینی نیزباگذشت زمان هیچ گونه تفاوت معناداری درتغییرعملکردکلیه ها ی افرادی که ازروشهای مختلف دفع ادراراستفاده می کردند،وجودنداشت.

بامراقبت مناسب ازدستگاه ادراری صرف نظرازروش انتخاب شده ، عملکردکلیه های افرادنخاعی دردرازمدت به خوبی حفظ می شود. باوجوداین که عفونت قسمت های تحتانی دستگاه ادراری وسنگهای کلیوی در کسانی که ازسوندهای مداوم یا ازسوندهای فوق عانه استفاده می کنند وجوددارد،ولی این مواردخیلی راحت ترازعفونت بخش های فوقانی درمان می شوند.فردنخاعی به جای نگرانی ازیک روش خاص که ممکن است منجربه وخامت عملکردکلیه ها شود، بایدقادرباشد مناسب ترین روش کنترل ادراررامتناسب با نیازهای خود انتخاب کند.

****

منبع : مقاله: " مقایسه وضعیت عملکردکلیه های افرادنخاعی دردرازمدت" نويسنده : Vickeri Bartonسال 2006 - مترجم: مهندس عباس كاشي (This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.) - انتشار : مركز ضايعات نخاعي جانبازان -تیر ماه 1388 - برگرفته از: سايت: http://www.spinalcord.uab.edu

مروزه نگرانی فزاینده ای درموردمقاومت عفونتهای باکتریائی دربرابر عوامل ضد میکروبی ( داروهای آنتی بیوتیک) که به شکلی رایج برای درمان افرادنخاعی مورداستفاده قرارمی گیرد، وجوددارد. دکتر کن ویتز(Ken Waites) با دریافت یک بودجه پژوهشی ازموسسه تحقیقات آسیب دیدگان نخاعی ایالات متحده موفق شدیک پایگاه اطلاعاتی درموردوضعیت عفونت و مقاومت آنتی بیوتیکی افرادنخاعی ایجادکند.

دراین تحقیق بررسیهائی درمورداطلاعات مربوط به مشکلات عفونت درافرادمبتلابه آسیب نخاعی انجام شده است.مجموعه اطلاعات بدست آمده،آمارکامل ومنظمی ازجمعیت افرادنخاعی ، نوع ضایعه،اطلاعات بالینی وآزمایشگاهی بیماران بستری شده وسرپائی درUAB را دریک دوره زمانی بیش از3 سال شامل می شد.دربررسی اطلاعات بدست آمده بسیاری ازموضوعات مهم مربوط به اپیدمیولوژی عوارض عفونی ایجادشده بعداز ضایعه نخاع موردبررسی قرارگرفته اند.

یافته های حاصل ازاین تحقیق باتوجه به حساس بودن افرادنخاعی نسبت به بروز عفونت های باکتریائی دردستگاه ادراری ، بافتهای زیرپوستی( حاصل اززخمهای فشاری)و دستگاه تنفسی مولفه های مهمی رانشان می داد.درمان عفونت های باکتریائی در افراد نخاعی کمی پیچیده است. دلیل این موضوع آسیبهای ایجادشده در سیستم عصبی ناشی از صدمه نخاع است. معمولا"آسیبهای نخاعی بسته به اینکه ضایعه درچه سطحی ایجادشده باشد، عملکرددستگاه ادراری را مختل کرده وبرروی فعالیتهای حسی وحرکتی فردتاثیرگذاشته و می توانند کاردستگاه تنفسی رامحدود نمایند.به علاوه انواع باکتریهائی که باعث ایجادعفونت درافرادنخاعی می شوندبه علت استفاده مکرروتماس ممتدبا عوامل ضدمیکروبی(داروهای آنتی بیوتیک) احتمالا"مقاومت پیدامی کنند.

اهداف ویژه این تحقیق و استفاده ازاطلاعات جمع آوری شده عبارت بودنداز:

1- تعیین ویژگی عفونتها درافرادمبتلا به آسیب نخاعی
2- مقایسه تاثیرنسبی عفونتهای سرایت شده از بیمارستان درافرادنخاعی با سایر افرادجامعه و خطرایجادمقاومت داروئی درآنها.
3- مقایسه فراوانی عفونتهای مقاوم دربرابرداروها درافرادنخاعی با سایربیماران جامعه.
4- تعیین ارتباط بین خصوصیات فردی و متغیرهای مربوط به ضایعات ازجمله نژاد، جنسیت، سطح ضایعه،کامل یا ناقص بودن ضایعه،روش دفع ادرار، وجودعوارض ثانویه پزشکی،وهزینه های مراقبتها با نوع و فراوانی عفونتها.

درمجموع تجزیه وتحلیل اطلاعات بدست آمده جهت کنترل مناسب عفونتها بسیارمفید بودند.همچنین نتایج کمک نمودتا روشهای پیشگیری کننده برای کاهش ایجادعفونتها نیزمشخص گردند.

****


منبع: مقاله " مقاوم شدن باکتریها دربرابرآنتی بیوتیک ها ی مصرفی توسط افرادنخاعی" – نوشته : Kay Waites مترجم: مهندس عباس كاشي - (This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.) - انتشار : مركز ضايعات نخاعي جانبازان - شهریور ماه 1388 - برگرفته از سایت: http://www.spinalcord.uab.edu

Page 4 of 23

ورود به سایت



بازدید از سایت

Visitors
40
Articles
281
Web Links
3
Articles View Hits
172940

حاضرین در سایت

We have 5 guests and no members online